Tag archieven: Amsterdam

Flitsbezorging: zijn de maatregelen te ontwijken?

In Amsterdam is er volgens Het Parool een juridisch ‘kat-en-muis-spel’ gaande als het gaat om de flitsbezorgers. Nadat de gemeente zogenaamde ‘darkstores’ verbood, bouwde Getir een darkstore in West en in Zuid om tot een supermarkt. Volgens retaildeskundige Paul Moers probeert de flitsbezorger daarmee ‘door de mazen van de wet te kruipen’. Eerder verbood de rechter al het gebruik van het pand als opslag- en distrinutiecentum (uitspraak).

Getir ziet dat anders: volgens Florian Brunsting, directeur van Getir Nederland, wordt met de supermarkt tegemoetgekomen aan de kritiek van omwonenden. Die gaven eerder aan overlast te ervaren van fietskoeriers en de bevoorrading. Bezorging vindt nog wel plaats, maar dan vanuit een afgesloten deel van het pand. De supermarkt wordt – door een nieuw distributiecentrum – ook minder vaak bevoorraad dan de darkstore.

Het Amsterdams horecabeleidskader (deel II)

Met de zin “bijna niets wat een Amsterdammer zo in beweging brengt als nieuwe horeca- en terrasregels” opent het Parool een artikel over de onrust die ontstaan is onder ondernemers en bewoners over de voorgestelde veranderingen in het horeca- en terrassenbeleid. Er is namelijk nogal wat onrust ontstaan. Eerder werd het beleid door een Paroollezer als als “onnodig ingewikkeld” bestempeld. Het beleid ligt nu ter inspraak, dus heel Amsterdam kan er wat van gaan vinden, waaronder de stadsdelen die om advies zijn gevraagd.

Mogen reclames in de openbare ruimte worden verboden?

Gemeente Haarlem wil geen vleesreclames meer in de openbare ruimte (NOS). Het verbod is een gevolg van een motie van GroenLinks, die eind 2021 al werd aangenomen in de gemeenteraad. De motie richt zich op het verbieden van reclames vanuit de bio-industrie.

Gemeente Haarlem is niet de eerste gemeente die bepaalde reclames in de openbare ruimte wil verbieden. Amsterdam verbiedt al reclames van fossiele brandstof, diverse andere gemeenten weren reclames voor online gokken en vanuit Groenlinks werd er dit jaar zelfs opgeroepen om ‘reclame in de publieke ruimte’ geheel te verbieden.

Het Amsterdams Akkoord: 10 aandachtspunten

Welke zegeningen of rampen staan Amsterdam te wachten? De hoofdlijnen zijn bekend maar the devil is in the details. Daarom tien afspraken die aan de aandacht kunnen ontsnappen om met de meest opmerkelijke te beginnen.

Artikel 22 Grondwet: geen plicht maar een aansporing

In een recent interview met FTM merkt de nieuwbakken voorzitter van de Woonbond op: “in de grondwet staat dat de overheid verplicht is om voor iedereen woonruimte te verzorgen.” Een opvatting die men vaker hoort onder socialistische politici en activisten. Er wordt in politiek Den Haag inmiddels zelfs gesproken over een heuse “minister van Wonen” die daar over gaat.

Maar staat dit echt in de Grondwet? Moet er een minister van of voor Wonen in het leven geroepen worden? Betekent dit dan dat wij een passende woning bij de overheid kunnen opeisen? En zo nee, wat staat er dan wel?

Op weg naar een besluit over ons stelsel

Volgende week neemt op 1 juni 2021 het college een besluit over het hoofdlijnenbesluit bestuurlijk stelsel. In het artikel “toekomst van stadsdeelpolitiek” zoomde ik in op enkele aspecten van het voorgenomen besluit. Ik voorspelde toen dat stadsdeelpolitiek hoe dan ook minder traditioneel gaat worden. Wat een verbetering kan betekenen als de bestuurlijke cultuur dat dan ook wordt.

Participatiebeleid? Voor ideologie is er geen plaats.

De Amsterdamse wethouder Groot Wassink (democratisering) is voornemens om nieuw participatiebeleid op te stellen. Nog voor de zomer zal de raad daarover geïnformeerd worden. Tegelijkertijd bereidt de wethouder een besluit voor om het binnengemeentelijk bestuurlijk stelsel te hervormen en aan te vullen met meer participatieve elementen. De pogingen die de wethouder tot nu toe heeft ondernomen op het gebied van participatie maken nog weinig indruk. De Telegraaf constateerde recent dat het participatiebeleid van Amsterdam een puinhoop is. AT5 was buitengewoon kritisch en noemde het beleid “een wassen neus”. In het Parool begreep ook “Stopera-watcher” Ruben Koops weinig van het beleid: het college frustreerde door mislukte participatietrajecten de eigen agenda.