Gemeenten zitten met een groot financieel probleem.

Bij Buitenhof zat afgelopen zondag Jan van Zanen, voorzitter van VNG om te praten over de (financiële) problemen van gemeenten. Het tekort van 1,7 miljard bij gemeenten voor Jeugdzorg is er in zijn ogen symbool van geworden. Verschaling van ‘het voorzieningenniveau’ van gemeenten is de consequentie.

Van Zanen benoemt helder het probleem, draagt een belangrijke oplossing aan maar er is nog veel meer werk aan de winkel. Hoe kunnen gemeenten weer een rol van betekenis spelen?

De Kamer verliest aan invloed en dat is de eigen schuld.

Een zeer versplinterde Kamer maakt gebruik van de rommelig verlopende formatieperiode om zijn plek op te eisen in het dualistisch bestel. Markt Rutte, werd als fractieleider van de VVD-fractie uitgedaagd om met radicale ideeën te komen. Tot mijn grote opluchting bleef het beperkt tot enkele ideeën over uitvoeringsorganisaties, die ook al te zien waren in eerdere publicaties. Niet dat ik tegen “radicale ideeën” ben maar het moedwillig op de schop gooien van het hele stelsel om goodwill te creëren zal op korte termijn weinig goed doen. Systeemverandering vereist een zorgvuldige en langdurige aanloop.

Participatiebeleid? Voor ideologie is er geen plaats.

De Amsterdamse wethouder Groot Wassink (democratisering) is voornemens om nieuw participatiebeleid op te stellen. Nog voor de zomer zal de raad daarover geïnformeerd worden. Tegelijkertijd bereidt de wethouder een besluit voor om het binnengemeentelijk bestuurlijk stelsel te hervormen en aan te vullen met meer participatieve elementen. De pogingen die de wethouder tot nu toe heeft ondernomen op het gebied van participatie maken nog weinig indruk. De Telegraaf constateerde recent dat het participatiebeleid van Amsterdam een puinhoop is. AT5 was buitengewoon kritisch en noemde het beleid “een wassen neus”. In het Parool begreep ook “Stopera-watcher” Ruben Koops weinig van het beleid: het college frustreerde door mislukte participatietrajecten de eigen agenda.

Boekbespreking: de weerloze samenleving

In het pas geleden verschenen essay de weerloze samenleving vraagt Ferdinand Grapperhaus zich af of Nederland als samenleving nog wel de weerbaarheid heeft die nodig is om grote problemen in gezamenlijkheid op te lossen. Wat mij betreft is het thema ‘de weerbare samenleving’ een van de belangrijkste politieke thema’s van deze tijd. Eerder schreef ik al dat de weerbare samenleving het beste medicijn is tegen pessimisme. Onze huidige minister van J&V vraagt zich echter openlijk af of er geen sprake is van een weerloze in plaats van weerbare samenleving. Voor hem de reden het boek te schrijven.

Hoe de Eerste Kamer discriminatie wel kan oplossen

Er komt een parlementair onderzoek naar de kloof tussen wetgeving en praktijk als het gaat om discriminatie. De Eerste Kamer heeft dit initiatief genomen. Volgens de commissie die het onderzoek initieert lijkt de bescherming tegen discriminatie op papier goed geregeld.

Een belangrijk punt van aandacht is dat het kabinet het initiatief heeft genomen voor een staatscommissie voor onderzoek naar discriminatie en racisme. Een commissie die feitelijk – grotendeels – hetzelfde onderzoek gaat doen. Dit roept de praktische vraag op of er geen sprake is van dubbelwerk.

Mag de gemeente de komst van een snackbar verbieden?

POSTED ON FEBRUARI 13, 2021 BY ADMIN
Amsterdam is wat wetenschappers een ‘obesogene omgeving’ noemen. Dat betekent dat de omgeving mensen stimuleert om te veel te eten en daarnaast te weinig te bewegen. De obesogene leefomgeving vormt in Amsterdam een groot probleem en draagt in belangrijke mate bij aan de toename van overgewicht en obesitas bij Amsterdammers, met name van kinderen en jongeren.

Mag de gemeente Amsterdam de vestiging van een snackbar verbieden of bepalen wat restaurants verkopen?